The truth is that teen culture is not homogenous—and neither is fangirl culture. Teenagers are complicated and complex, and they behave differently in different contexts. The average teenager who goes to a Five Seconds of Summer concert and screams her head off is actually capable of writing an essay on the political situation in the Gaza Strip the next day. She’s capable of liking Taylor Swift and disliking heels, of deploying a Twitter hashtag or helping out a charity drive, of loving Twilight and hating Fifty Shades of Grey. She contains multitudes.
bookshop, in the fantastic “The teens on Tumblr are all right,” The Kernel (via elizabethminkel)
Whatever relationships you have attracted in your life at this moment, are precisely the ones you need in your life at this moment. There is a hidden meaning behind all events, and this hidden meaning is serving your own evolution.
Deepak Chopra (via puffy-the-werewolf-layer)

(Source: purplebuddhaproject)

All we have to decide is what to do with the time that is given to us.
J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring (via awweb)

(Source: lajoiedespetiteschoses)

I’m thankful for all of the things I asked God for and didn’t receive.. he rejected my call, because he knew I deserved better..
Ang pagsisimula ng mga buwaya
Minsan, mayroon kaming naging kasama sa subdibisyon kung saan ang garahe nila ang nasa tabi namin ngunit ang kanilang bahay ay nasa likod na kalye. Mayaman sila, maraming mga lupang nabili doon sa aming lugar. At sa kasamaang palad ay napasama ang bakanteng lupang nasa tabi ng aming bahay. Gawa sa yero ang gilid at bubong ng garahe, kaya naman kaunting galawa lang dito ay sobrang ingay na ang dulot sa amin. Noong bagyo ng Yolanda, takot na takot kami dahil sa gulo ng nangyayari sa labas ng bahay namin, mga punong nagbabagsakan, mga yero mula sa ibang kalye na nagliliparan. At kahit gaano man naming gustong itulog na lamang ang takot, wala kaming magawa kundi imulat ang aming mga mata dahil sa ingay na dulot na garaheng aming katabi, imposible miski ang makaisip ng konsepto ng pagtulog. Kaya naman hanggang umaga ay nakinig kami sa bawat hampas ng hangin sa mga nagiiyakang yero.

Hindi pa doon natapos ang aming problema sa mga yerong wala kaming magawa kundi pakinggan. Isang umaga, Sabado. Lahat kami ay mahimbing na natutulog mula sa nakakapagod na linggong nagdaan. Ito na lamang lagi ang aking hinihintay, ang mag-sabado at linggo dahil araw-araw akong gumigising ng alas kwatro imedya para magayos dahil alas siyete lagi ang aking pasok. Kaya naman nang umagang yon, hindi ko na kinaya ang ingay. Nagpupukpok sa bubong ng garahe ang isang manong. Nilabas ko siya at sinabing may natutulog pa sa amin. Tumigil siya at pumasok na ako. Dahil gising na rin naman, nagdesisyon na akong magreview para sa exam ngayong linggong darating at maghugas muna ng plato bago ito. Habang ako’y naghuhugas na, malakas na pukpok nanaman ang aking narinig. Hinayaan ko na muna. Ngunit ng patuloy pa rin. Pumunta ako sa bintana at sumigaw ng “Pakingshet!” Lumingon si manong at sinabing “Sabi sakin ng may-ari.” Bumalik na ko sa aking ginagawa at naririnig ko na ang maingay na bunganga ng may-ari. Binabantayan siguro kung may magrereklamo ulit sa kanyang manggagawa.
Natakot ba ako sa ginawa kong hayaan na lamang siya? Hindi ko alam. Ayoko lamang siguro ng gulo. At kilala mo ba kung sino ang may-ari? Siya ang presidente ng asosasyon sa aming subdibisyon. Sa pagkakaalam ko ay isa rin siya sa mga kasapi ng namamahala sa barangay. Ang husay hindi ba? Nagsisimula pa lamang ang kanilang asosasyon at ng makailan lang ang binigyan ng form ang aking daddy upang sumali. Para saan ang asosasyon? Matagal na kaming naninirahan dito, 15 years at ni minsan hindi namin kinailangan noon, tumanda ako at nagkaisip, nakarating sa kolehiyo at maayos naman kaming nabuhay. Ngunit ang sabi ni daddy, marami silang proyekto at hindi nila ito mapapatupad kung wala ang tulong ng ibang naninirahan. Sinundan pa niya na may babayarang kontribusyon na 60 pesos kada buwan. Ano ba muna ang ginagawa ng asosasyon? Gumagawa ng mga proyekto na naglalayong makatulong sa mga naninirahan sa subdibisyon na iyon. Para sa ikagagaan ng buhay ng bawat isa. Ngunit sa gingawa niyang kawalang-konsiderayon sa matiwasay naming sabado, sa tingin mo, karapat-dapat ba ang patiwalaan sila? Para patunayan ang kanyang pagmamalasakit sa aming subdibisyon, nagpagawa siya ng gate sa aming kanto, na may pangalan niya. Sariling pera at pagkukusa. Kapanipaniwala hindi ba? Ngunit alam mo bang wala namang gamit ang gate dahil hindi ito sinasara? Doon niya sinimulan ang pagpapakilala ng kanyang pangalan upang makita ng nakakarami.
Ganito ang nangyayari sa ating pulitiko at sistemang bulok. Nagsisimula siya sa pagpapaibig sa atin. Hindi namin mamamalayan ay tumatakbo na siyang Kapitan ng Barangay sa aming lugar pagkatapos niyang maisali sa asosasyon ang mga naninirahan dito. Tayong mga mamamayan ang may kasalanan kung bakit may mga buwayang namamahala sa ating pamahalaan. Minsan silang mga simpleng mamamayan na hinayaan nating umangat at pamahalaan tayo at kung pababayaan pa, e aapakan na lamang tayo para mas mataas ang tindig nila. Pagmamalasakit pa kaya talaga ang hangarin nila para sa pamumuno at pakikielam sa nagdadahop na buhay ng ating mga kababayan, kung ang konsiderasyon lang sa kapwa ay wala na sakanila?

The saddest word
in the whole wide world
is the word almost.


He was almost in love.
She was almost good for him.
He almost stopped her.
She almost waited.
He almost lived.
They almost made it.


Tiny Stories (via untamedunwanted)
Nothing that’s worthwhile is ever easy. Remember that.
Nicholas Sparks, Message in a Bottle (via kushandwizdom)

More good vibes here

(via quotelounge)

animeasuka:

partybarackisinthehousetonight:

children wake up early because they still get excited about life

this is the saddest thing I’ve seen on here

Truth is not diminished by the number of people who believe it.